Herdenkingen Kanchanabri en Chungkai

Maandag 20 november 14.20

Nog even wat opschrijven voordat ik dadelijk nar de Spa ga voor een voetmassage. Ik ben niet alleen want Helma, Evelien en Nicolien hebben ook een afspraak om 15.00 uur. Eerst konden ze alleen maar met twee afspreken maar even later met 3, ben benieuwd of er een extra masseuse is of dat ze tegen mij gaan zeggen dat ze zich vergist hebben.

Wat ik op wil schrijven voordat ik iets over de herdenkingen vertel is 2 verhaaltjes van Rod. Het eerste is over Dokter Edward “Weary” (vermoeid) Dunlop, een Australische arts die bewonderd en geëerd wordt om zijn onvermoeibare medische zorg en medeleven maar ook zijn leiderschap aan zijn medegevangenen.

Rod was werkzaam hier in Thailand en is gevraagd om het pad naar de Hell Fire Pass begaanbaar te maken, er moest een plaquette komen op de plaats waar zijn as was uitgestrooid. Rod heeft het pad begaanbaar gemaakt voor de minister die voor de gelegenheid zou komen en ook de weduwe van Dunlop was erbij. Hij heeft de nacht doorgewerkt om de plaquette goed en nooi te bevestigen. Mrs. Dunlop schreef toen een opdracht voor hem in een boek van haar man en die luidde vertaald: Heel veel dank voor je nachtelijke activiteiten. Toen ze zich realiseerde wat dat ook zou kunnen betekenen schreef ze erbij dat het was voor de plaquette bevestigen….

Op een bepaald moment na de plechtigheid tikte Rod me op mijn schouder, hij wilde me “something sensitive” laten zien. We liepen naar een rij waar een aantal graven van een Onbekende Soldaat tussen de andere graven met naam in lagen. Van deze graven zijn er 3 van Tamils die begaven lagen bij Hintok tussen de krijgsgevangenen, de enige 3 Aziaten tussen de krijgsgevangenen. De graven zijn verder niet herkenbaar, je moet precies weten waar ze liggen.

Drie van de velen; Tamils, Chinezen, Maleisiërs, Indonesiërs die ingehuurd waren door de Japanners. Zij brachten in een aantal gevallen ook hun gezinnen mee zij stierven bij bosjes door de verschrikkelijke omstandigheden en besmettelijke ziektes. Zij waren op zichzelf aangewezen en misten de “organisatie en discipline” van de krijgsgevangenen. Mooi dat Rod me dat liet zien.

Ik heb inmiddels de voetrefexbehandelink gehad, eigenlijk meer een massage in en mooie ruimte met uitzicht op de rivier.

De Herdenkingsplechtigheid is zoals ze normaal ook gaan. Hier vertelde Rod over hoe de 2 begraafplaatsen zijn ontstaan en hoe hij zijn eigen stempel erop heeft gedrukt in de 18 jaar dat hij manager was van deze begraafplaatsen.

Erik Broekroelofs vertelde over zijn grootvader en de vader van Jan Saveur die maatjes werden als krijgsgevangene en ook heel kort na elkaar zijn overleden. Door de brieven die zijn geschreven ontdekten ze deze vriendschap en nu staan er van elke familie 3 generaties aan de graven. Caitlyn, kleindochter van Martje en Jan Saveur, hield een prachtige toespraak met haar reflectie op de afgelopen week.

Er werd een lijst van ingebrachte namen opgelezen en daarbij dus ook Hendrik Fleur en

D.A. Roggeveen, op beide graven heb ik bloemen gelegd. En eigenlijk heb ik spijt dat ik geen bloemen had gekocht oor een van de Onbekende Soldaten die er liggen.

Er waren 2 Thaise militairen om de Last Post en het Reveille te spelen e ook de Nederlands Militai Attaché uit Djakarta was aanwezig en hij maakte met iedereen een praatje.

Heel bijzonder: tijdens de 1 minuut stilte reed er op de spoorlijn (in het zicht) een trein voorbij die een fluitsignaal gaf…..

Vanmiddag hadden we nog een gezamenlijke lunch en vanavond is het afscheidsdiner van TBRC, we sluiten bijzonder dagen af en ik moet weer afscheid nemen van mijn “Railway family”.